v
Domino Hectori1 N'ostro'2 praepo-
sito Nurembergensi ac Legum
Doctori etc. patrono suspiciendo〈.〉
r Gratiam et pacem dei. Quanquam〈,〉 reverende proposite,
nullo obsequio
tuam R'everentiam' sum demeritus, ut quantulacumque fiducia
te compel-
lam, super re communis amici et fratris nostri,3 quem novisti4
olim hic non sine magna populi
laudatione solitum con-
cionari atque iuventutem primis elementis
imbuere. Attamen
claritudo tua, ac ista pietas, humanitasve multis nobis
nominibus conspicua quidquid metus insederat expulit.
Te igitur quaeso, Hector humanissime, digneris illi
cum
mei. tum fraternae caritatis contemplatione et consilio
et favore adesse. Equidem,
quod ad me attinet, perinde
auxilia tua in eum collata, atque in me essent
effusa
reputabo. Martinus hic, facto,
sua incipit recantare,5
non
sine gravissimo vicinorum dolore, qui se
appellari
volunt evangelicos, obtendit bonus pater caritatis
respectum,6 et dum eam
locupletat, nullus est apud fortes
erga vivificatosa fide securitatis locus. nullus eciam
caritatis amplexus〈.〉 Ego testor deum ferrem hoc bono
animo, si mea tantum, Deinde vel sua et mea conspurca-
ret, at non
modo, quae hominum sunt, sed etb ea
revocat et
statuit, imo vult permitti et re celebrari, que ipse ipse
Quanto vis melliti iaculi praesentior tormento atrocic7persaepe probavit esse impia et blasphema.8 Homines
non timui, sed iram dei,
cuius quaedam indicia et portenta
sunt in caelo aliquibus conspecta.
Dispeream nisi tre-
pidem ab aspectu pessimae nostrae
inconstantiae. faxit
deus optimus maximus ut suad gloria tantum emineat etc. Haec
ut dolenter scribo tibi
academiae praecipuo, sic ardenter
oro〈,〉 quatinus protinus
〈[…]〉 exuras. Nolui enim isthaec eo stylo
scribere, qui
dignus esset quovis lectori. Concerpe igitur statim
et illum iuva, quem adiuvandum
non dubito. Vale feliciter
et me ama. Optarem et ego nosse〈,〉
qua tu sis vale-
tudine, quo denique studio contra nos connitantur
tyranni.
Datum celerrime Wittenbergae die
Iovis post Oculi9 xxij.
cela
famam inimicis qua poteris diligentia, fortasse dominus
lapsum eriget.
KGK 225
Einleitung
