fehlt
A'ndreas' B'odenstein'
Carolstadius ad D'octorem'
M'artinum' Lutherum etc.
Nolui Reverendam
Dominationem tuam,
a dulci somno excitare, idque tuam
in rem, Quare rogo ne
aegre feras.1
Beneficium tuum2 et agnosco et pro
mea virili vel
conabor compensare3,
Praeterea
ut hesterno die T'uam' R'everendam'
D'ominationem' rogavi, sic
iterum supplex
rogo atque
obsecro, ut unius
Dei
contemplatione qui te innummeris
eximiisque dotibus locupletavit,
et hominem
hominibus anteposuit, exilio
huic medearis. Si denique te
mea non multum
adficit calamitas
adficiet confido uxoris miserae et
aerumnosi filii tui atque
mei4 paupertas.
quorum
substantia eiusmodi tempestate
diripitur. Scio magnam liberationis
nostrae partem,
in tue Reverende
fehlt D'ominationis' voluntate ne dicam facultate
collocatam. Neque
possibile〈?〉 est, te
operam perdere tuam. Etiam si
ingrato
navaveris. Nisi me Christi
sermo fallat, qui non potest
fallere.
Sed ecce mihi
voluntas referendi gratiam
haud unquam defutura est.
neque
eam ipsam in me desiderari
patiar. Fui olim frater
fortasse non nimium commodus,
sed posthac
mancipium ero et
obsequibile et suspiciens.
Atque opinor ad hoc munus
adactum
exilio.5 Sic Domino
fehlt volente, qui non potest non optime
velle. Posita ergo
suspicione,
quandoquidem nec vera charitas
solet suspicari, defixis in
Dei voluntatem oculis6, ac mea
miseria inspectaa succurre,
ac
protinus succurre. In Kemberg7
ipse habitare malim, quam
Schmidenbergae8 ob multas
pauperumb commoditates.
Kemberge victus facilior,
agri et pingues et
arenosi,
tum ligna tum forum lupulus9
et multa id genus commoda
extant.
Addo quod
neutiquam contemnendum
est consilium eo me T'uae' R'everendae'
D'ominationis'
viciniorem, atque minus timendam
fehlt esse delationem adversariorum.
Nihil tamen praescribo.
Uxorem tuam
perdiligenter saluta10
Faxit Deus ut incolumes
vos
revisam. Valete in Domino
memores nostrae afflictionis.
T'uae'
R'everendae' D'ominationis'
mancipium
〈eas〉.
KGK 297
Einleitung
