fehlt
Nolui Reverendam Dominationem tuam,
a dulci somno excitare, idque
tuam
in rem, Quare rogo ne aegre feras.1
Beneficium tuum2 et agnosco et
pro
mea virili vel conabor compensare3,
Praeterea ut hesterno die T'uam'
R'everendam'
D'ominationem' rogavi, sic iterum supplex
rogo atque
obsecro, ut
unius
Dei contemplatione qui te innummeris
eximiisque dotibus
locupletavit,
et hominem hominibus anteposuit, exilio
huic medearis. Si
denique te
mea non multum adficit calamitas
adficiet confido uxoris miserae
et
aerumnosi filii tui atque mei4 paupertas.
quorum substantia eiusmodi tempestate
diripitur. Scio magnam liberationis
nostrae partem, in tue Reverende
fehlt
D'ominationis' voluntate ne dicam facultate
collocatam.
Neque possibile〈?〉 est, te
operam perdere tuam. Etiam si
ingrato
navaveris. Nisi me Christi
sermo fallat, qui non potest
fallere.
Sed ecce mihi
voluntas referendi gratiam
haud unquam defutura est.
neque
eam ipsam in me desiderari
patiar. Fui olim frater
fortasse non nimium
commodus,
sed posthac mancipium ero et
obsequibile et
suspiciens.
Atque opinor ad hoc munus
adactum exilio.5 Sic Domino
fehlt volente, qui non potest non optime
velle. Posita ergo
suspicione,
quandoquidem nec vera charitas
solet suspicari, defixis in
Dei voluntatem oculis6, ac mea
miseria inspectaa succurre,
ac
protinus succurre. In Kemberg7
ipse habitare malim, quam
Schmidenbergae8 ob multas
pauperumb commoditates.
Kemberge victus facilior,
agri et pingues et
arenosi,
tum ligna tum forum lupulus9
et multa id genus commoda
extant.Addo quod
neutiquam contemnendum
est consilium eo me T'uae' R'everendae'
D'ominationis'
viciniorem, atque minus timendam
fehlt
esse delationem adversariorum.
Nihil tamen
praescribo.
Uxorem tuam perdiligenter saluta10
Faxit Deus ut incolumes
vos revisam. Valete in Domino
memores nostrae afflictionis.
KGK 297
Einleitung
