Nr. 355
Briefliches Gutachten über die Unantastbarkeit von Stiftsgut (an Heinrich Bullinger)
Basel , [zwischen 1534, Juli, und 1538]

Text
Bearbeitet von Harald Bollbuck
Buchsymbol fehlt

Nona reperio dotis neque finitionem neque etymologiam in omni
legum multitudine, tametsi soleant subinde cum vocum tum rerum
naturas explicare, praesertim inter legum peritos Ulpianus1. Neque tamen
inficiabor2, hoc ipsum mihi forsan accidere quod tempus ad dispiciendum
non satis longum adhibuerim, et quod quaedam obiter atque in locis
propemodum alienis edisseruntur?3

Illud certum, dotis appellationem ex matrimonio propendere, adeoque
nulla dos citra matrimonium esse valet. Hinc Ulpianus ait, Ubicumque
matrimonii nomen non est, nec dos est. ff. de iure dotium l. dotis
appellatio.4 adde l. si ego Seiae § si ego res5 § dotis.6 l. stipulationem7.
Ergo qualitercumque Germanice dicant, siveb morgengab8, sive widemgůt9,
sive fundation. Necesse sit ut respectent matrimonium, aut a scopo penitus
ab〈errent〉c.

Magnum quiddam hominum voluntas in constituenda dote potest, quod eandem rem
potest dotalem, aut donum propter nuptias, aut donum simpliciter, aut venalem
et emptam facere. Quemadmodum in nostris etc.10 Dos non fit nisi quispiam aliquid in dotem conferat ff.11

Porro pontificii per imitationem dotem vocant proventum ecclesiae do-
natum
.12 Ideo inter ecclesiam et Sacerdotem ecclesiae coniugium commi-
niscuntur
, ecclesiam vocantes sponsam et sacerdotem sponsum.13 Dotem in
ecclesiam conferentes dvelut in sponsamd〈.〉

Est et aliud in dote a quo similitudinem suae dotis faciunt. Nempe quod dos,
licet in bonis mariti sit, tamen usus fructus dotis tantum est ma-
riti
. Proprietas vero mulieris este ff. fde iure dotiu'm' l. dotis
fructus14 l. plerumque § si servi15 l. si is qui § ibi16 l. quamvis17.f Hoc sequuti
canones donationes ecclesiis factas praesertim eas quibus eriguntur geth〈ocave〉 fundanturg v-
runt
i dotes, etj ecclesias dotari ad quarum dominium aliorumk〈es transie〉 r-
runt
l.

Hic standum et immorandum nam pensiculandum quod si par〈ochia, id est〉m
die nlütpriestery18 dotatan est. Huius ergo est proprietas e〈t dominium rerum〉o
quas in eam monasterium maius contulit.19〈it, si morgen〉 Neque interer-
pgab
q vocabiturp quia oportet dotis proprietatem esse p〈arochiaeTigurinaer
aut dotem non esse. Neque magis erit 〈oratoriorum ut vocant〉s
quorum curam parochus gessit quam rusticorum quos cur〈avit quod oratorium〉t
istud non est dotatum sed Tigurina parochia. Si〈cut dos uxoris est〉u
etiamsi ei constituta sit propter liberos.v20

Hactenus de dote, wde dotis dominio et fructuw iam 〈de exigenda dote restat.〉x
Dotis exactio constante matrimonio non permitti〈tur praeterquam in aliquibus〉y
caussis quarum locus non est hic. Huius rei tit〈uluszextat talis soluto〉
matrimonio quemadmodum dos petatur.21〈Atqui matrimo〉 -
nium
aa inter ecclesiam et Sacerdotem id est p〈arochiam et parochum, nondum〉ab
est solutum. Non igitur quispiam exigere 〈dotem valebit. Hic〉ac
accedet quod imperator in autent〈ico col'lationibus'2 et 5 de rebus〉ad
ecclesiae non alienandis22 imperitav〈it.〉ae
Buchsymbol fehlt Neque operarum melior constitutio rumpit coniugium sed magis confirmat. Sicut neque
dos perit si res eius melioribus mulieri permutantur ff. de iure do'tium' l. ita constante.23
Sed constat operas evangelicas praestare papisticis et id effici plenius quod volu-
erunt
qui priores ecclesias instituerunt.24 Ita ineptire nos cum aliis et loqui oportet.25
afLicet enim unus sit ecclesiae dei sponsus unus maritus unum caput.af26 Tamen si licuit
agpontifici fingere coniugiumag inter ecclesias et Sacerdotes certe rectius censebuntur
ahecclesiarum maritiah, qui oves dei pabulo vere divino pascunt, qui sana doctrina medicantur, qui cura〈nt〉ai
et sanant verbo, quam illi qui traditionibus Christo invisis corruperunt. 〈Ista〉aj
igitur operarum emendatio et meliorum suggestio nullomodo coniugium dirimit.

Quid autem attinet dicere quod altaris respectus sit habitus? Hoc iam aliam paction〈em〉ak
habet nempe contractum praescriptis verbis. Do ut facias.27 Sed istud non pos-
sunt
obtrudere nisi qui dotaverunt, nimirum domini maioris monasterii. Secundo 〈et hoc〉al
facimus et melius facimus. Servimus altari unico qui Christus est servientes iisam qui
Christi sunt,an etc.28

Super hoc si solutum esset matrimonium et interiisset parochia ad
eos rediret dos qui dotem de suis bonis constituerunt. Atqui ii sunt domini
monasterii si recte literas intellexi. Neque obstat quod in pago pars
censuum reperitur quia census illi prius fuerunt monasterii et huius sola
voluntate venerunt in dotem parochie.

Neque apparet vel latus pilus quodao tantillum vel stipulati vel pacti sint
rustici cum parochia fundaretur, quid igitur peteret profecto non
magis quam si ego res meas alicui darem, et ille post longum eis aliquid
emeret, emptum meum facerem, molirerap, aut si daret filiae in dotem, mihi iu〈s?〉
faceremaq repetundae dotis. arHaec festinanter, arcum stolidis papistis
stolide loquens.29 Malui autem eruditionem quam obsequium desyderari.
Vale bene meque tibi commendatum habe.

Tuus A'ndreas' C'arolostadius'as


adarüber IV Sept. 1534 ∣ (Ad Henricum Bullingerum) b
bfolgt Streichung a
cunleserlich ausgeblasst a
d-din schmalerem Tintenstrich autograph hinzugefügt a
efolgt gestrichen ff. a
f-fin schmalerem Tintenstrich a
g-gam linken Rand ergänzt a
hac b
iTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
jüber der Zeile eingefügt für unleserlich gestrichen a
kplures b
lTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
mTextverlust a, ergänzt nach Abschrift Schiess/Hasse
n-nrot unterstrichen a
oTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
p-prot unterstrichen a; vermutlich auch morgengab
qTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
rTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
sTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
tTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
uTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
vfolgt gestrichen in eigener Zeile Caeterum posthaec a
w-wrot unterstrichen a
xTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
yTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
ztut 〈[…]〉 a
aaTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
abTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
acTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
adTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
aeTextverlust a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
af-afrot unterstrichen a
ag-agrot unterstrichen a
ah-aham Rand ergänzt a
aiTextverlust durch Ausriss a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
ajTextverlust durch Ausriss a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
akTextverlust durch Abrieb a, ergänzt nach b und Abschrift Schiess/Hasse
alTextverlust durch Abrieb a, ergänzt nach Abschrift Schiess/Hasse
amüber der Zeile korrigiert aus qui a
anfolgt unleserlich gestrichen a
aofolgt unleserlich gestrichen a
apüber der Zeile ergänzt a
aqim letzten Buchstaben korrigiert
ar-arrot unterstrichen a
asin schmalerem Tintenstrich autograph hinzugefügt a

1Ulpianus, römischer Rechtsgelehrter; vgl. KGK 355 (Anmerkung). Karlstadt verweist auf dessen Ausführungen zur eherechtlichen Gabe (dos) im Abschnitt »De iure dotium« der Digesten D. 23,3 (CICiv 1, 335–342).
2Wohl eine Allusion an Erasmus' Antibarbarus: »Neque tamen inficiabor haec ad eruditos quoque pertinere […].« (ASD 1.1, 106,16). Vgl. auch Cic. or. 22: »Neque enim in hoc me hominem esse inficiabor unquam […].«
3Nach der sicheren Aussage des ersten Satzes, dass auch bei Rechtsexperten wie Ulpian nichts zur Bestimmung und Etymologie von dos (Gabe, Stiftung) zu finden sei, folgt im zweiten die Einschränkung, dass Karlstadt möglicherweise nicht genügend Zeit gehabt habe, um auch an entfernten Stellen in den Gesetzestexten zu suchen.
4D. 23,3,3: »Dotis appellatio non refertus ad ea matrimonia, quae consistere non possunt: neque enim dos sine matrimonio esse potest. ubicumque igitur matrimonii nomen non est, nec dos est.« (CICiv 1, 335). Laut kanonischem Recht (C. 3,4,4 u. 30,5,6) sei eine Ehe ohne dos kirchlich nicht gültig.
5D. 23,3,9,1 (CICiv 1, 336), ein Fall zur Frage, was mit der Gabe passiert, wenn ein Partner vor der Eheschließung stirbt. Grundsätzlich macht der Akt der Eheschließung eine dos überhaupt erst zur Gabe.
6D. 23,3,9,2 (CICiv 1, 336).
7D. 23,3,21 (CICiv 1, 337). Eine Schenkung zum Zweck der Gabe wird erst durch die Eheschließung rechtsgültig.
8Morgengabe. Ursprünglich Geschenk des Mannes an die Frau am Morgen nach der Hochzeit. Bedeutungswandel zu Mitgift, Aussteuer der Braut; aber auch Kaufpreis der Braut, der an ihre Verwandten zu zahlen ist. Vgl. DWb 12, 2567f. s.v. Morgengabe.
9Das Witwengut entspricht der Brautgabe (dos), es ist das zu einem »widem« gehörige Gut. Zugleich aber auch Bezeichnung für Grundstücke und Gebäude, die im Falle einer Stiftung an eine Kirche oder ein Kloster fallen. Vgl. Lexer, Handwörterbuch 3, 821–823; DWb 30, 847 s.v. Witwengut.
10Ein Zitat aus den Scholien zu Nov. 21,1 (CICiv 3, 145). Das Kapitel handelt von der Erbnachfolge und der diesbezüglichen Vergleichbarkeit von römischem und armenischem Recht. Karlstadt referiert wohl die Vorrede zur Novelle unmittelbar davor. Vgl. Nov. 21, pr.: »[…] neque sine dote eas [mulieres] ad viros venire, nec emi a maritis futuris […].« (CICiv 3, 145). Der Kauf bezieht sich allerdings auf den Kauf der Braut, nicht der dos.
11Hasse, Aufenthalt, 383 Anm. 76 vermutet, dass es sich um keine Stellenangabe handelt, sondern eine Zusammenfassung des Rechtsgrundsatzes, dass es keine dos gebe, wenn nicht jemand etwas stiftet.
12Sprachlich wurde die Stiftung (dos) oftmals mit den Einkünften (proventus, in Form von Zinsen) aus dem Stiftungsgut der Kirche bzw. des Klosters gleichgesetzt. Vgl. Nowicki, Dos ecclesiae, 102.
13Die Vorstellung von der Kirche als Braut des Herren (sponsa Christi) findet sich bereits in frühchristlichen Quellen in der Auslegung des Hohelieds; sie wurde von Augustinus weiter ausgearbeitet. Vgl. AugL, 498, mit Nachweisen in Aug. en. Ps. 61,22; 62,13; Aug. s. 51,11; Aug. Io. eu. tr. 55,7. Da die Priester in der Nachfolge Christi und der Apostel stünden, wurden sie zum Bräutigam ihrer Kirche. Vgl. Decretales pseudo-Isidorianae, 90: »Quod Christus sit caput et sponsus ecclesiae et sacerdotes, qui eius vice legatione funguntur, similiter ecclesiis suis.« Aus den ps.-isidorischen Dekretalen wörtlich abgewandelt, aber inhaltlich übernommen in C. 7,1,11 (CICiv 1, 570f.). Vgl. auch Thomas, In IV Sent. d. 24 q. 3 art. 2 qc. 1 ad 3: »Unde ad episcopum pertinet mancipare aliquid divinis obsequiis, quasi cultum divinum ad similitudinem Christi statuens; et propter hoc etiam episcopus specialiter sponsus Ecclesiae dicitur, sicut Christus.«
14D. 23,3,7: »Dotis fructum ad maritum pertinere aequitas suggerit: cum enim ipse onera matrimonii subeat, aequum est eum etiam fructus percipere […].« (CICiv 1, 336). Dem Mann wird rechtlich der Gewinn aus dem Gebrauch der Gabe zugesprochen, da er die sonstigen Lasten der Ehe trägt. Wichtig ist Karlstadt aber, dass die Gabe rechtlich im Besitz der Ehefrau bleibt und ihr im Fall der Auflösung der Ehe vollkommen zukommt – übertragen auf kirchliche Verhältnisse also im Besitz der Kirche und nicht der Priesterschaft bleibt. Die Auflösung der Ehe entspräche dann dem Bruch des Bandes mit den römischen Priestern.
15D. 23,3,10,2 (CICiv 1, 336). Kinder von Sklaven, die mit einer dos in die Ehe gegeben wurden, gehören nicht zum Gewinn des Ehemannes. In diesem Sonderfall gebührt der »fructus usus« nicht dem Ehemann. Erneut wählte Karlstadt diese Stelle, da sie die Rechtsansprüche der Ehefrau bzw. übertragen der Kirche bekräftigt.
16D. 23,3,56,1: »Ibi dos esse debet, ubi onera matrimonii sunt.« (CICiv 1, 339). Hier werden die Rechte des Ehemannes auf eine Gabe mit den von ihm zu tragenden Lasten der Ehe begründet.
17D. 23,3,75: »Quamvis in bonis mariti dos sit, mulieris tamen est […].« (CICiv 1, 341). Auch diese Stelle scheint Karlstadt zu zitieren, um den gesetzlichen Besitzanspruch der Frau an der dos zu untermauern. Allerdings heißt es im Rechtstext weiter, dass in der Ehe dem Ehemann das Besitzrecht zukomme, bei Auflösung der Ehe aber die Frau wieder den Anspruch aus dem Eigentum übernehme.
18Vermutlich ist das Großmünsterstift als die Parochie angesprochen.
19Dem Parochialgut war mit der Reformation das Gut der aufgehobenen Klöster inkorporiert worden.
20Auf Grund dieser Begründung des Anspruchs der Ehefrau auf die dos zur Versorgung ihrer Kinder vermutet Hasse, Aufenthalt, 384 Anm. 90, dass es sich bei dem Fall, für den Karlstadt das Gutachten erstellte, um eine Filialkirche des Großmünsterstifts Zürich gehandelt haben könnte.
21D. 24,3: »De Soluto matrimonio, quemadmodum dos petatur« (CICiv 1, 356–363). Karlstadt verweist auf Titulus 3 = D. 24,3,18 (über die Eintreibung nach Auflösung der Ehe) und D. 24,3,20 »De non constante matrimonio« (beide CICiv 1, 358).
22Ein Zitat aus dem Authenticum, einer Sammlung von 134 justinianischen Novellen. Die 7. Novelle verbietet den Verkauf von Kirchengut. Vgl. Nov. 7,2,1: »Ne res ecclesiasticae alienentur aut permutentur […]« (CICiv 3, 48–63). Die 46. Novelle läßt den Verkauf von Kirchengrundstücken nur im Fall einer Steuerschuld gegenüber dem Staat zu. Vgl. Nov. 46,5,1: »De ecclesiasticarum rerum immobilium alienatione […].« (CICiv 3, 280–282). Auch das Kirchenrecht regelte ein Veräußerungsverbot in ähnlicher Weise; vgl. die Dekretalen »De rebus ecclesiae non alienandis« in VI. 3,9 (CICan 2, 1042f.) und Extrav. 3,4 (CICan 2, 1270). Hasse, Aufenthalt, 385 Anm. 92 verweist darauf, dass die Praxis in Zürich anders umgesetzt wurde. So konnten Häuser des Großmünsterstiftes zugunsten des Studentenamtes verkauft werden (vgl. Hasse, Aufenthalt, 375 mit Anm. 36). Für Karlstadt könnte eine solche Veräußerung unter dem Aspekt des verbessernden Austauschs von Kirchen- bzw. in diesem Fall Stiftsgütern eine Rechtfertigung finden (siehe KGK 355 (Anmerkung)).
23D. 23,3,26: »Ita constante matrimonio permutari dotem posse dicimus, si hoc mulieri utile sit, si ex pecunia in rem aut ex re in pecuniam idque probatum est.« (CICiv 1, 337). Die Stiftungsgüter oder -gelder der dos können eingetauscht werden, wenn der Tausch zu einer Verbesserung bzw. Vermehrung der Vermögenswerte führt. Übertragen auf die kirchlichen Verhältnisse führten die Gottesdienstreformen der Reformation zu einer Aufwertung des Kirchenkapitals auf biblischer Grundlage.
24Die evangelische Kirche steht in gottesdienstlicher Nachfolge der Apostel und der alten Kirche, damit auch in der natürlichen Rechtsnachfolge. Ähnlich äußerten sich Capito und Bucer in ihrem Gutachten vom 3. Oktober 1538. Vgl. Burckhardt-Biedermann, Erneuerung, 420f. und KGK 355 (Textstelle).
27Vertragsformel: Ich gebe, damit du (etwas) tust.
28»Christus altare nostrum« als Allusion auf Hebr 13,10 Vg »Habemus altare, de quo edere non habent potestatem, qui tabernaculo deserviunt.«

Downloads: XML · PDF (Druckausgabe)
image CC BY-SA licence
»